http://www.zshare.net/download/107831937776240c/
Paradise Lost gothic ve doom metal'in ilk örneklerini hayata sunmuştu fakat arada çok değişik ve farklı düşünceler içeren albümlerde ortaya çıkardılar. "Host" ise Paradise Lost tarihinin en devrimci albümlerinden birisi konumunda... Hatta müzik tarihinin de diyebilirim. Neden derseniz siz yıllar boyunca gothic metal ve doom metal öğeleriyle süslü albümler ortaya çıkartın; daha sonra "One Second" gibi soundu birçok grup tarafından kıskanılacak bir albümle devam edip sonrada fazlaca elektronik, gitar pek duyulmayan, Depeche Mode etkili karanlık "Host" albümüyle olaya noktayı koyun. Bu albüm çokça eleştirilere uğradı uğramasına da unutulan bir nokta vardı, o da albümdeki beste kaliteliliği. Grubun daha önceki çalışmalarına bakıp bu albümü yerin dibine sokmak çok kolay fakat bunun da çok ucuz bir düşünce olduğu apaçık ortada. Paradise Lost kanımca beste kaliteliliği bakımından en başarılı albümünü, "Host"u yapmıştır. Albümden ilk single "So Much Is Lost" iyi başarılar elde etti. Albümün geri kalanı ise tamamen yaratıcı fikirlerle dolu. Depeche Mode'un son dönemiyle "Black Celebration" günlerinin sentezini yapın işte size "Host" albümü. Çok çok özgün fikirler olmasa da beste kaliteliliği açısından kendi içerisinde çok yaratıcı bir albüm. "In All Honesty", "Behind The Grey", "Made The Same" ve özellikle "Year Of Summer" muhteşem eserler. Kapanış çalışması da Paradise Lost'un yaptığı en iyi, en radikal bestelerden. Albümde çok yoğun syth'ler kullanılmış. Lirikler ise çok depresif. Din hakkında, inanç ve hayat hakkında çok ciddi sözler söylüyorlar. Çok cesur yaklaşımları olan ve devamlı değişim içerisinde kendini bulan bir grup Paradise Lost. "Host" ise karanlık, depresif güçlü bir pop albümü. Nick Holmes ve tayfası bu albümü para için mi yapmışlardı? Kusura bakmayın ama size katılmıyorum.
Jason Molina ve Songs:Ohia. Bonnie "Prince" Billy ve Nick Drake seven bünyelere gayet ilaç gibi gelebilecek bir isim Songs:Ohia. Melankolik folk yapılı müzikleriyle 90'ların sonundan beri peşimizi bırakmadılar. Ayrıca da zekice yazılmış sözleri, yağmurlu gecelere dost olan müzikleriyle sanki yanıbaşımızdan hiç ayrılmayacakmış gibi duran bir oluşum Songs:Ohia. "Didn't It Rain" bu oluşumun en ağır halkalarından birisi. Jason Molina'nın neden iyi bir besteci olduğunu kanıtlarcasına kaydedilmiş nadide bir eser diyorum ben bu albüme. "Didn't It Rain", Jason Molina'nın prodüktörü Steve Albini için yarattığı "Steve Albini's Blues" ve "Blue Chicago Moon" ilk başta dikkat edilmesi gereken çalışmalar. "Cross The Road, Molina" ise bu albümün en depresif eserlerinden birisi. Bu albümde geride Jim & Jennie & The Pinetops adlı bluegrass grubundan Jennie Benford ve Jim Krewson ile çalışmış Jason Molina. Bu bağlamda bu çalışmanın da yoğun folk öğeleri taşıdığını da belirtelim. Tıpkı daha önce tanıttığım Amandine adlı toplulukta olduğu gibi... Hoş o grubu da Songs:Ohia'nın devamı olarak görüyorum. Son derece melankolik bir albüm "Didn' It Rain". My Morning Jacket ile daha önce split albüm çıkarmış olan Jason Molina'nın Songs:Ohia'sını bu tarzı sevenlere tavsiye ederim.
Birazcık nostalji ve önemli bir isim. Simple Minds'ı bilenler bilir iyi gruptur. Müziğe başladıkları tarihlerde Post punk taraflarından seslenen bu grup zaman içerisinde Alternatif pop rock ve U2'a benzer bir yön sergilediler. 1990'lı yıllara kadar çok iyi albüm yaptılar. "Mandela Day", "Belfast Child" ve Don't You (Forget About Me) gibi üç süper şarkıya sahiptiler. Jimm Kerr ise Simple Minds denilince akla gelen ilk isim oldu. "Good News From The Next World" Simple Minds'ın en az bilinen en az dinlenen albümlerinden birisi. Hatta en vasat albümü yakıştırması bile kullanılmıştı albüm için ama şu da unutulmamalıdır ki en rock tabanlı albümleri de budur. "She's A River", "Hypnotized", "Criminal World" ve "And the Band Played On" gibi üst kalitede Jim Kerr ve Charlie Burchill bestelerini barındıran mükemmel Simple Minds albümlerinden birisidir. U2, James gibi grupları çok andırır Simple Minds.
Amandine İsveç'in melankolik indie folk gruplarından bir tanesi. Kuruluşu çok yakın yıllara rastlıyor. Bu grubun tarzına bakıpta aklınıza Iron & Wine'ın gelmemesi imkansız öyle değil mi? Müziği de dinleyince adresin doğru olduğunu duyuyoruz. İsveç müzisyenleri genellikle her tarzla ilgilenmesiyle tanınır. Jazz'dan blues'a oradan indie ve melankolik rock gruplarına kadar hatta hatta country bile ilgi alanlarına girer. Amandine'in müziği Iron & Wine'ı anımsatıyor anımsatmasına ama onlardan biraz daha folka yakınlar. Daha çok akordeon, violin ve banjo kullanıyorlar ve müzik tam anlamıyla minimalist, orta ve yavaş tempoda giden besteleri çoğunlukta... Sam Beam'in vokallerini sevenler bu gruba çok kolay alışacaklardır. "Solace in Sore Hands" Amandine'in ikinci albümü ve ilk albüme göre pek bir fark yok müziklerinde. Dinlerken uçsuz bucaksız yeşil doğa geliyor aklınıza; hatta hatta "Dandelion" filmininde aklınıza gelmesi olasılığıda mevcut hani.:) Neyse ben tanıştırdım, Iron & Wine'ın ikinci dereceden kuzeni bu grup. Dinleyipte beğenirseniz yorumlarınızı da esirgemeyiniz.:)
Download Mediafire : Four Tet - Rounds (2003)
v a y k o r u s
Vaykorus
© 2009
design & code
Quite Random
